علی عباسی شاید برای همنسل های من که بعد از انقلاب 1357 در ایران به دنیا آمده اند نامی نا آشنا باشد، ولی برای همنسل های پدران ما سمبلی از موج نو سینمای ایران است که باری نوستالژیک و مثبت دارد. علی عباسی تقدیم می کند عبارتی بود که برای هر فیلمی اعتبار می آورد؛ جمله ای که ابتدای فیلم هایی مانند حسن کچل، رضا موتوری، تنگنا، تنگسیر، رشید، نازنین، پنجره، سوته دلان و… آمده و در ذهن سینما دوستان ایرانی ماندگار شده است. برخی بزرگان سینمای ایران آغاز کاشان در دفتر او، (سازمان سینمایی پیام)، بوده؛ از جمله علی حاتمی و عباس کیارستمی. برخی دیگر هم مثل امیر نادری، مسعود کیمیایی و جلال مقدم گام های دوم یا سوم شان را در پیام برداشتند.
خواننده این کتاب به احتمال زیاد توقع خواندن خاطرات او از دوران تهیه ی فیلم ها و مسائل مربوط به سینما را دارد اما عباسی بیشتر به توضیح درباره ی کابوس سی ساله ای پرداخته؛ دورانی که او ناچار به ترک عرصه ی مورد علاقه اش یعنی سینما، و غربت نشینی شد.
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.