جوان سربازی که سالهاست پایش بر روی یک مین ضدفشار قرار دارد، در پایان نمایش میگوید: «اینجا وایسادم. سالها باید بمونم، مثل یه سنگوارۀ زنده… نقشم میافته روی سنگ، مثل نقش یه ستارۀ دریایی روی سنگ… و اون وقت یك میلیون سال بعد… دیگه هیچچی اذیتم نمیكنه… خوشم… خوشم…». و همین بدل میشود به تمثیلی برای مفهوم “ایستادگی” که خود استعارهایست برای آدمهایی که “ایستادن” تنها وجه وجودیشان است که البته انتخابشان نیست.
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.