بارون ‌ساز

علیرضا محمودی ایرانمهر، نویسنده پرکار و موفق ایرانی، در مجموعه داستان «بارون ساز» نگاهی شاعرانه به مشکلات انسان ها کرده است، آن‌هم از نوع سوررئالش.

داستان‌هایی که در این مجموعه می‌خوانید همگی باورپذیرند و عین حال گونه‌ای از تخیل و شاید بشود گفت جادو در آنها به چشم می‌خورد. یک عنصر فراواقعی. مثلا مردی که باران می‌سازد و هرجا که برای چند لحظه ای منتظر شود هوا ابری و بارانی می‌شود، او می تواند آرزوی زن مورد علاقه‌اش را که در فصل گرما برف‌بازی هوس کرده برآورده کند یا کسی که کارش دیدن آرزوهای مردمان مرده است. او آرزوهای مردم را از قبرستان‌ها جمع می‌کند و یک سمساری با آنها درست کرده است، البته از آرزوهای ناب در مجموعه‌های خصوصی اش نگهداری می‌کند. دنیایی که محمودی ایرانمهر در این داستان‌ها تصویر می‌کند دنیایی است که با دنیای همیشگی فرق دارد. غم و اندوه دارد یا خبر از اتفاقی ناخوشایند می‌دهد اما به گونه ای غم‌انگیز لطیف و شیرین هم هست. او خیلی با ظرافت و رویاگونه در داستان‌هایش با همه چیز برخودر کرده، با تنهایی آدم‌ها، آرزوهایشان، خیالاتشان و کمبودهایشان. هرکدام از داستان‌های مجموعه هم فضا، ساختار و زبان خاص خود را دارند.