مجموعه داستان ” آسمان، کیپِ ابر” با داستان “هنوز هم گاهی” شروع می شود. “هنوز هم گاهی”، روایتی است از گذشته ی راوی. روایتی از مرگ مادر. داستان را که خواندم، مِهی غمناک آمد پایین و در دلم نشست. کتاب را بستم و نتوانستم بقیه ی داستان ها را بخوانم. چند روزی گذشت و دوباره کتاب را دست گرفتم. این بار نتوانستم زمین بگذارمش. داستان به داستان پیش رفتم و پرسه زدم و زندگی کردم. شخصیت ها سایه وار و با لحنی محزون می آمدند و می رفتند. گاه پررنگ می شدند و در جان می نشستند. با “نقل ها که ریختند و سکه ها” خندیدم.” رضا که رفت” اندوهگین شدم. با “زعفران”، یک طاقه ابریشم ریخت روی خستگی ام و شخصیتی تازه جان گرفت.
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.