«گزنه» مجموعه ۱۶ داستان کوتاه از نویسنده لاهیجانی، حسن فرهنگفر است. فرهنگفر که متولد سال ۱۳۳۰ است سالها معلمی کرده تا این که سرانجام بعد از بازنشسته شدن موفق شده آثارش را یکییکی منتشر کند. لواپس کهرم ۱۳۸۲، پارهی تاریک ۱۳۸۵، دگمههای بی رنگ ۱۳۸۵ نام برخی از آثار او در حوزه ادبیات داستانی هستند.
شاهبلوط، زن زیر تیر برق، رنگ یشمی تیره، گزنه، تنها یک روایت دارد، رنگینکمان و تفاهم نام چدتا از این داستانهای مجموعه «گزنه» هستند که به شیوه اولشخص روایت میشوند.
فرهنگفر در داستانهایش نگاهی اجتماعی دارد و به مسایل روز جامعه توجه میکند. او در داستانهایش بیشتر از تجربیات زندگی خودش به عنوان نسلی که حوادثی مثل جنگ و انقلاب و… را از سرگذرانده، الهام گرفته است مثلا در خود داستان گزنه از فضای سیاسی بعد از انقلاب میگوید که باعث شده بود راوی نوارها و کتابهایش را در خانه باجناقش پنهان کند. به طور کلی در داستانهای فرهنگفر گذشته حضور پررنگی دارد اما نگاهش حسرتبار نیست و بیشتر بر گذر زمان و تغییرات تمرکز دارد. تغییراتی که حقایقی گریزناپذیر در زندگیاند:
«در را که باز میکنی دالان است، نمور. سقف بالای سرت برگها و ساقههای پیچک هستند که نمیگذارند نور آفتاب برسد پایین. نمیگذارند راست راه بروی. هشت نُه قدم که بروی باید سرت را خم کنی تا برسی به جلوِ پله. پنجتا پله را که رد کنی، توی ایوانی. روبهروی ایوان، حیاطِ کوچک است. دورتادور، دیوارهای بلند آجری، وسطش حوض قدیمی با دیوارههای خزهبسته.
مرجان توی ایوان است. بیشتر وقتها روی همین صندلی، توی سکوت حیاط مینشیند، چشم میدوزد به بازی بهرام و امید. امید تاتیتاتی میآید طرف مادر و او آغوش باز میکند. بچه بازیگوشانه برمیگردد و دور میشود. مرجان خیره میشود به رنگهای پوستهپوستهٔ ساختمان روبهرویی که پشت کرده به حیاط و میرود توی اتاق ۴۰۵ بیمارستان، پیش امید. توی تاریکروشن اتاق، گیر میکند. سرانجام کلافه برمیگردد و زیر لب حرف میزند.
«دکتر گفته بود اگه نتونست تحمل کنه مرفین میدیم. دیگه شده بود نی. حتا صداش انگار یه بچهقنداقی، بهسختی شنیده میشد.»
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.