مروارید مهر

مجموعه شعر «مروارید مهر» سروده‌ی «فریدون مشیری» است. شعری از این مجموعه را می‌خوانیم:  «خروش موج، با من می‌کند نجوا:/ که: هر کس دل به دریا زد رهایی یافت!/ که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت…/ مرا آن دل که بر دریا زنم، نیست!/ ز پا این بند خونین برکنم نیست،/ امید آنکه جان خسته‌ام را،/ به آن نادیده ساحل افکنم نیست!» فریدون مشیری (1379 – 1305) سرودن شعر را از نوجوانی و تقریبا از پانزده سالگی آغاز کرد. اولین مجموعه‌ی شعرش با نام «تشنه‌ی توفان» در 28 سالگی او با مقدمه‌ی محمدحسین شهریار و علی دشتی در 1334 به چاپ رسید. عبدالحسین زرین‌کوب در باره‌ی شعر مشیری می‌نویسد: «در طی سال‌ها شاعری، فریدون از میان هزاران فراز و نشیب روز، از میان هزاران شور و هیجان و رنج و درد هر روزینه آن چه را به روز تعلق دارد، به دست روزگاران می‌سپارد و به قلمرو افسانه‌های قرون روانه می‌کند. چهل سالی – بیش و کم – هست که او با همین زبان بی‌پیرایه‌ی خویش، واژه واژه با همزبانان خویش همدلی دارد… زبانی خوش‌آهنگ، گرم و دلنواز. خالی از پیچ و خم‌های بیان ادیبانه‌ی شاعران دانشگاه‌پرورد و در همان حال خالی از تاثیر ترجمه‌های شتاب‌آمیز شعرهای آزمایشی نوراهان غرب.» کتاب مروارید مهر را نشر «چشمه» منتشر کرده است.