عاشقانه‌ های چهار فصل

مجموعه شعر «عاشقانه‌های چهار فصل» سروده‌ی «احسان مهتدی» است. شعرهای این مجموعه‌ در چهار فصل آمده‌اند: «عاشقانه‌های بهاری»: شانه‌تکانی از حرف، «عاشقانه‌های تابستانی»: آب‌راه‌اندازی در کویرستان، «عاشقانه‌های پاییزی»: قرائت فراغت از فراق غضروفی و «عاشقانه‌های زمستانی»: تنهایی‌ام را پوشیده است ژاکت تو. در مقدمه‌ی این اثر از قول شاعر آمده است: «این شعرهای کوتاه را عاشقانه‌های چهارفصل نامیدم، چرا که به‌سادگی عاشقانه‌هایی بودند دنیایی که در حاشیه‌ی ذهن فصل‌ها نوشته شدند، در فضای فصولی که در هوا شناور بودند و این کلمات بی‌نام‌ونشان را بر بال‌های بریده‌ی باد به دهان پنهان من می‌آوردند… پس مفاصل این عاشقانه‌ها طبیعتاً چهار فصل است، فصل‌هایی که انگار زبان گشوده خطاب به جهان و یکدیگر، یکدیگر و جهان را سروده‌اند، به زبانی که شاید می‌توانست از دهان هر پرنده یا هر مرد یا زن دل‌داده‌ای به رقص آمده باشد… و حالا دیگر سرپرستی این عاشقانه‌های بی‌سرپرست را به وطن دست‌های تو می‌سپارم خواننده‌ی عزیز این سال‌ها، شاید که روشن کند تکلیف سکوتی را که حقیقت تاریکی ماست، ما که یکدیگرمان بودیم.» شعری از این مجموعه: «از دور که می‌آمد، دور را/ با خود می‌آورد به نزدیک،/ و به دور که می‌رفت نزدیک را/ با خود به دور می‌برد/ و هیچ کس ندانست/ در آمدنش برگشتنی بود/ که غمگین می‌کرد جانوران را/ و در رفتنش آمدنی بود/ که جهان را به زوزه وا می‌داشت» کتاب عاشقانه‌های چهار فصل را نشر «چشمه» منتشر کرده است.