دوشس: من کهام؟
بوزولا: جعبهای از طعام کرمها، مرهمی از روغن مومیایی، این گوشت چیست؟ اندک شیری بریده، خمیری ورآمده. اجسام ما از زندانهای کاغذینی که کودکان بسازند و مگسان را محبوس آن کنند ضعیفتر است، حقیرتر است، چرا که ما در زندانمان میزبان پستترین کرمهای زمینایم. تاکنون آیا چکاوکی را در بند قفس دیدهاید؟ روح ما در زندان تنمان چنین است: این دنیا چونان چمنزار کوچک اوست و این آسمان چونان گوی بلورین او، که تنها دانش محدودی از ابعاد کوچک زندان را نشانمان میدهد.
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.