یکی از گنجینه های گران بهای ادب فارسی، منظومه های غنایی است. به گونه ای که شاید بتوان گفت که هیچ شاخه ای از اشعار روایی و داستانی فارسی، جذاب تر و پر کشش تر از قصه های عشقی و منظومه های عاشقانه نیست. یکی از این منظومه های عاشقانه، منظومه ی دلکش و پریوش است. این منظومه سروده ی میرزا عبدالوهاب ایرانپور متخلص به گلشن است که تنها دست نوشته ی باقی مانده از آن، نسخه ای است که به خط سراینده کتابت گردیده است. درون مایه ی اصلی این داستان عشق شاهزاده ی کابلستان (دلکش) به شاهزاده ی چین (پریوش) است که با دیدن تصویر پریوش، دلباخته ی او می شود. در خلال این داستان، عشق شاهزاده فیروز نیز گنجانده شده است. قدرت توصیف سراینده، توصیف صحنه های رزم و بزم، وصف زیبایی دلکش و پریوش، آمیختگی رزم و بزم و آرایه های ادبی به کار رفته در اثنای این اثر، درخور توجه و تامل است.
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.