سینما روایتی است از بشر در طول تاریخ به زبان تصویر. در این میان می توان بحث نوشتن درباره سینماگران و آثار شاخص شان را تک نگاری هایی درباره نحوه نگرش به زندگی دانست. برخی منتقدان از نظرگاه خود به تشریح و تحلیل فیلم های مطرح سینما می پردازند و این نوشته ها دریافت آن ها از جهان بینی فیلمساز مربوطه است. صفی یزدانیان یکی از همین منتقدهاست. به تازگی ویراست دوم کتاب «ترجمه تنهایی، نوشته هایی از سینما» به قلم این منتقد و کارگردان سینما منتشر شده که از سال 1368 در ماهنامه فیلم به کار نوشتن درباره سینما پرداخته است.
نوشته های او چندان در چارچوب مرسوم نقادی ایران قرار نمی گیرد و می شود آن ها را مقاله ادبی یا اسی خطاب کرد. یزدانیان در این کتاب نوشته هایی درباره آندری تارکوفسکی، ویم وندرس، فرانسوآ تروفو، اریک رومر، کریشتف کیشلوفسکی، اینگمار برگمان، مارتین اسکورسیزی، فرانسیس فوردکاپولا، وودی آلن، استنلی کوبریک، وونگ کاروای، برناردو برتولوچی و ریچارد لینک لیتر آورده است.
فکر کنم بشود خیلی از متن هایی را که در این کتاب هست، نامه ای عاشقانه دانست. هربار که درباره ی فیلمی نوشته ام ، برایم مثل این بوده که با شعف پیش دوستی اعتراف میکنی که به کسی دل بسته ای. متن های این کتاب هم گاهی مخاطبی از پیش معلوم داشته اند؛ یعنی اصلا نوشته شده اند تا کسی بخواند یا به این امید نوشته شده تا کسی خاص بخواندشان، از فرط شعف. پس این نامه ها تکثیر شده اند تا شاید او در میان مخاطبان باشد. اویی که همیشه هم از پیش شناخته نیست ، بعدها پیداش می شود یا پیداش میکنی ، شاید برای همین در این سال ها وقتی کسی را دیده ام که از چیزی که نوشته ام حرف می زند، اول لحظه ای جا خورده ام که این متن خصوصی از کجا به دستش رسیده و بعد تازه به یاد تکثیر شدن نامه هایم افتاده ام .
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.