ایزابل بروژ

رمان «ایزابل بروژ» نوشته‌ی «کریستین بوبن» را «پرویز شهدی» به فارسی برگردانده است. داستان از این قرار است که ایزابل به همراه خواهر، برادر، پدر و مادرشان راهی مسافرت می‌شوند. آن‌ها در یک رستوران بین راهی توقف می‌کنند و ناگهان ایزابل متوجه می‌شود که پدر و مادرش آن‌ها را ترک کرده‌اند. پیرزنی بچه‌ها را به خانه می‌برد و در نتیجه زندگی جدید ایزابل شروع می‌شود. مترجم در مقدمه‌ی کتاب آورده است: «آن‌چه دانستنش مهم است، این است که بوبن فصل جدیدی در ادبیات فرانسه و حتی جهان باز کرده و آن ساده‌نویسی است و حرف‌ زدن از زبان هرکس و همه چی. آدم‌ها، حیوان‌ها، درخت‌ها، ابر، جاده، خانه، حیاط و خلاصه همه چی. چرا که نه؟ به طور حتم، حیوانات، گیاهان و اشیا هم اگر زبان داشتند، می‌توانستند خیلی چیز‌ها به ما بگویند و خیلی چیزها یادمان بدهند؛ کاری که بوبن در کتابش می‌‌کند. این ایجاد ارتباط با جانداران و طبیعت بی‌جان دریچه‌های تازه‌ای از زندگی و طبیعت را به روی ما می‌گشاید. به عبارت دیگر، بوبن می‌کوشد انسان را با طبیعت که از آن دور مانده و هر روز هم با آن فاصله می‌گیرد، آشتی دهد. ماجرای ایزابل بروژ در آغاز غیرعادی و حتی باور‌نکردنی به نظر می‌رسد؛ ولی حقیقت محض است. اگر روزی احساس کنید خانه‌تان آتش گرفته یا سیل دارد آن را می‌برد یا زلزله آن را ویران می‌کند و مرگ شما حتمی ‌است، اما فرزندان‌تان را می‌توانید نجات دهید، این کار را نمی‌کنید؟ به طور حتم چرا. بوبن در “دیوانه‌بازی” به مبارزه با جامعه‌ای برخاسته که به دست خود آدم‌ها به وجود آمده؛ ولی دارد آن‌ها را می‌بلعد. اما در ایزابل بروژ به سیر و سلوک می‌پردازد، تا اندازه‌ای عارفانه؛ در چم و خم زندگی‌ای عادی که کنار آمدن با طبیعت و با جامعه در راستای هم قرار می‌گیرند … داستان شعر بلندی است به نثر، با واژه‌ها و جمله‌هایی چنان ساده و دلپذیر که لاجرم بر دل می‌نشیند.» در بخشی از داستان می‌خوانیم: «اولین معجزه رخ می‌دهد. بانوی سالخورده هیچ سوالی نمی‌کند. از جا بلند می‌شود و از بچه‌ها می‌خواهد دنبالش بروند. اسمش را واقعا نمی‌شود معجزه گذاشت: چهره ایزابل است که هنگام ادای ان کلمات اثر خودش را بخشیده. نیرویی بی‌‌پایان و اقتداری وصف‌ناپذیر در آن است. نوری که هرگز از چهره‌اش محو نخواهد شد، انگار از میان آتش گذشته.» کتاب حاضر را نشر «چشمه» منتشر کرده است.