این روزها کمتر دربارۀ شفقت و مهربانی میشنویم. ادیان تأکید میکنند که شفقت معیار معنویت حقیقی است اما برخی گمان میکنند که خود دین باعث همۀ جنگها بوده است. کلیسای کاتولیک سوءاستفادۀ جنسی کشیشان و در نتیجه مصائب زنان و کودکان را نادیده میگیرد. برخی رهبران دینی مانند سیاستمداران سکولار رفتار میکنند. در بیان عمومی خود کمتر از مهربانی و شفقت سخن میگویند و مناقشات فرهنگی و اعتقادی یا سیاسی را معیار و میزان دین حقیقی قلمداد میکنند.
با این حال کمتر زمانی مانند اکنون به صدای شفقتآمیز دین نیازمند بودهایم. جهان به طرز خطرناکی دوقطبی شده است. نتیجۀ نامتوازن بودن نگرانکنندۀ قدرت و ثروت، خواری، بیگانگی، رخوت و خشم فزایندهای است که در قساوت تروریسم فوران میکند. ما درگیر جنگهایی هستیم که نه قادریم به آنها پایان بخشیم و نه میتوانیم در آنها پیروز شویم.
اما آیا مهر و شفقت از این توانایی برخوردار است که مشکلات بهظاهر حلناشدنی زمانۀ ما را حل کند؟ آیا این فضیلت حتی در عصر تکنولوژی امکانپذیر است؟
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.